Uitgelicht » Bob Ross

Bob Ross

Museum MORE, Gorsel. 19 november 2020 t/m 11 april 2021.

“We don’t make mistakes, we just make happy accidents” , een gevleugeld begrip van de Amerikaanse schilder Bob Ross. Als eerste museum ter wereld wijdt het museum More in Gorsel een solotentoonstelling aan de nog steeds immens populaire schildercoach en culticoon Bob Ross. Miljoenen mensen hebben zijn tv-serie The Joy of Painting gezien waarin Bob telkens binnen 26 hypnotiserende minuten een landschap neerzette. Artistiek directeur Ype Koopmans van museum More: ”Bob Ross is een prachtig fenomeen in de populaire cultuur. Een ontwapenend blije promotor van schildervreugde die op een authentieke en laagdrempelige manier angst voor kunst maken en kunst kijken wegneemt”.
Het museum toont niet alleen 40 schilderijen maar bij elk schilderij kunt u ook de stem van Ross horen terwijl het werk wordt gemaakt. Of Bob Ross tot de kunst mag worden gerekend kunt u het beste zelf gaan bekijken.

Bob Ross maakte tussen 1983 en 1994  381 afleveringen van de televisieserie “The joy of painting”. Met zijn bijna hypnotiserende stem groeide hij uit tot een fenomeen. Iedereen kon schilderen, je creëert je eigen wereld en die wereld die is altijd mooi. Niet het schilderij maar het plezier in het schilderen stond centraal. Na zijn overlijden, Ross stierf in 1995 op 52 jarige leeftijd, bleef de serie populair. Wie op YouTube zoekt ziet dat zijn films miljoenen keren zijn bekeken. Wie de films bekijkt moet zich realiseren dat Bob Ross elk schilderij drie keer schilderde. Eén keer als studie, één keer voor zijn televisieopname en één keer voor de foto in het boek.

Bob Ross, beroepsmilitair voor hij schilder werd, is nooit doorgedrongen tot het officiële kunstcircuit, het was geen kunst met een grote K. Zijn werk werd omschreven als een trucje en als uiterst commercieel gezien. Dat Ross commercieel was staat buiten elke discussie. Hij zette zijn eigen lesmethode op en ontwikkelde de Bob Ross-verven.

Commercieel deed en doet het atelier Ross het niet slecht. De Bob Ross Inc  is gevestigd in Herndon, Virginia, Verenigde Staten. Het bedrijf maakt deel uit van de Education & Training Services Industry. Bob Ross Inc heeft in totaal 17 werknemers over verschillende vestigingen en genereert een jaaromzet van $ 1.50 miljoen  met de verkoop van speciale Bob Ross-olieverf, -penselen, -T-shirts, -sokken en zelfs -broodroosters. En je kunt er een opleiding volgen om zelf als gecertificeerd Bob Ross-docent schildercursussen te geven in de stijl van Bob Ross. Wereldwijd zijn bijna 1400 cursusleiders ­actief. Niet echt slecht voor een schilder. (bron Dun & Bradstreet)

De schilder had zijn eigen kleurenpalet ontwikkeld. Kijkers van ‘The Joy of Painting’ kennen allemaal zijn ‘Dark sienna’, ‘Prussian blue’ ‘Sap green’ en ‘Van Dyke brown’. Uiteraard zijn het precies deze kleuren die aan cursisten worden ­aanbevolen om het gewenste resultaat te bereiken.

bronnen: © Bob Ross Inc, © Museum More, het Parool


Van Dijck bruin

Keulse aarde, ook bekend als Van Dijckbruin of Kasselse aarde, is een bruin pigment. Het pigment wordt al sinds de vroege zestiende eeuw toegepast. Het is aangetoond in het werk van Gerard David. In het algemeen werden aardpigmenten, bestaande uit gemalen aardlagen, al sinds de oertijd gefabriceerd. Ze waren goedkoop maar een nadeel lag in een wat lage verzadiging en het niet altijd in de omgeving voorhanden zijn van rotslagen van de geschikte kleur. Door een aardpigment te verhitten, “branden”, kon de kleur wat warmer worden gemaakt. In het Rijnland en de Lage Landen kwam men op het idee om simpelweg turf of humus als warmbruin pigment te gaan inzetten. Na voldoende droging kan de substantie met lijnolie vermengd worden. Het pigment had dan een zeer hoge component aan organische stoffen, met vaak wat silicaten, mangaanoxide en ijzeroxide. Het pigment werd oorspronkelijk vooral gebruikt voor de schaduwtonen in onderschilderingen en voor vleestinten.

In de vroege zeventiende eeuw werd het een bekender pigment, wellicht door de Dertigjarige Oorlog die de handelsroutes met Italië afsneed, waarvan de beste “aarden” kwamen. In de late zeventiende eeuw, de achttiende eeuw en de negentiende eeuw nam de populariteit van het pigment toe. Tijdens de Romantiek vond men zulke diepbruine tinten zeer romantisch. Engelse fabrikanten noemden het pigment Van Dyke Brown of Vandyke Brown naar de schilder Antonie van Dyck, wiens werk gekenmerkt wordt door fraaie bruine partijen.

Anthonie van Dyck is dus niet de ontdekker van de kleur. Toch is er wel iets naar de schilder vernoemd. De baard die de schilder had wordt in Engeland nog steeds een  “van Dyke” genoemd.

 

Bronnen: Wikipedia, Balding Beards UK.