Uitgelicht » Markrit van Rooij

Markrit van Rooij

Markrit van Rooij, Stilleven in aquarel.

Zelden kostte het zoveel moeite een werk te fotograferen als dit stilleven van Markrit. Het is eigenlijk te subtiel geschilderd om verkleind goed te worden weergegeven. Dit werk heeft in zich wat ik vaak probeer uit te leggen. Probeer in de aquareltechniek de transparantie van je verf en het wit van je papier te benutten. Probeer met zo weinig mogelijk een zo optimaal mogelijk resultaat te bereiken. In dit werk is dat ontzettend goed gelukt.

Niet het schilderen is het moeilijkste maar het niet schilderen en het goede moment te bepalen waarop je moet stoppen is zo moeilijk. We zijn heel snel geneigd door te schilderen en daarmee een aquarel feitelijk te dicht te maken. Neem met regelmaat afstand van je werk. Twijfel je, stop dat even. Neem nooit een beslissing door te schilderen wanneer je niet zeker bent wat je moet schilderen. In dit werk is dit allemaal uitstekend gelukt.

Hoe weet je nou welke verf dekkend, half-dekkend, half-transparant  of transparant is? Vroeger stond dat op de tubes, de meeste fabrikanten vermelden het niet meer. Op één van de muren van het atelier hangt een lijst waar je kunt lezen welke verf dekkend, half-dekkend, half-transparant  of transparant is.  De pigmenten hebben deze eigenschappen. Wat voor aquarelverf geldt geldt dus ook voor olieverf of acryl. De uitzondering is plakkaatverf. Door toevoeging van krijt is plakkaatverf dekkend.

Op deze pagina vind je alle eigenschappen.

Bij het schilderen maak je keuzes. Ik mag dan wel een stilleven neerzetten maar de schilder bepaalt wat hij of zij gaat weergeven. De foto hieronder toont het stilleven welk het uitgangspunt voor Markrit vormde.

Markrt slaagde erin om met weinig een heel sterke aquarel te maken.  De kunst van het weglaten zoals wij dit ook wel noemen.


 John Singer Sargent

Voor niet iedereen geldt dat de kunst van het weglaten werd gewaardeerd. Het schilderij Madamme X van John Singer Sargent  veroorzaakte vanaf het eerste moment dat het op de Salon van 1884 in Parijs werd getoond, de nodige oproer. Op deze jaarlijkse terugkerende tentoonstelling werd een overzicht gegeven van kunstwerken van de kunstenaars, die in de gevestigde kunstwereld van de Franse hoofdstad hoog werden gewaardeerd.

John Singer Sargent, Madame X (Madame Pierre Gautreau), 1883-84, olieverf op doek, 243 x 144 cm, Metropolitan Museum of Art, New York

De titel van het doek was Madame X. Wie model had gestaan voor het schilderij was op de Salon bewust niet bekendgemaakt.  Het doek toont Virginie Amélie Avegno, een bekende figuur in de Parijse beau monde van weleer. Ze was de vrouw van de rijke bankier Pierre Gautreau. Het publiek van de Salon had haar daarom gemakkelijk herkend. Ze nam een belangrijke positie in op de sociale ladder, dat ze mede aan haar schoonheid te danken had. Sargent schilderde haar niet in opdracht. Hij was gewoon diep onder de indruk van haar, mede door haar persoonlijke stijl. Hij had verwacht dat het zijn reputatie goed zou doen als hij haar portret ten toon zou stellen.
Bij de presentatie had de 28 jarige Sargent het rechter schouderbandje afhangend geschilderd. Samen met de de seksueel geladen pose en de bleke huidskleur veroorzaakte het schilderij een schok op de tentoonstelling. Het publiek was zo verontwaardigd dat de familie van Virginie Amélie Avegno de schilder verzocht het doek terug te trekken. Sargent was bereid het schouderbandje al tijdens de Salon over de schouder schilderen, maar daarvoor kreeg hij van de organisatie van de Salon weer geen toestemming. Hij moest het maar doen als de tentoonstelling was afgelopen. Zwaar teleurgesteld vanwege alle perikelen en kritiek, vertrok de kunstenaar kort na de affaire uit Parijs. Hij vestigde zich in Londen.

 

Bronnen: Winsor&Newton, Wikipedia, ArtSalon Holland.